Więź-Anna Lester

Są rany, których nie widać na pierwszy rzut oka. Ukryte głęboko pod skórą, za starannie wzniesionymi murami i uśmiechami, które mają przekonać świat, że wszystko jest w porządku. Są też tajemnice, które najbezpieczniej pozostawić w cieniu. Przynajmniej do chwili, gdy los postanowi po swojemu poplątać wszystkie nici.

A co, jeśli największym zagrożeniem wcale nie jest czająca się w mroku magia, lecz konieczność obdarzenia kogoś zaufaniem?

Więź

Wyobraźcie sobie świat, w którym nawet bogowie zdają się odwracać wzrok od ludzkiego cierpienia. Gdzie magia potrafi zarówno ocalić, jak i pozostawić po sobie blizny, a smoki nie są jedynie bohaterami dawnych legend. Dodajcie do tego zapach ziół, sekrety zamknięte w niewielkiej pracowni, odrobinę niebezpiecznej magii i więź, której konsekwencji nikt nie potrafi przewidzieć.

Właśnie do takiego świata zaprasza nas Anna Lester w swojej powieści „Więź”. Historii, w której to, co najdelikatniejsze, może okazać się największą siłą, a przeszłość nie pozwala o sobie zapomnieć, nawet gdy bardzo staramy się zostawić ją za sobą. Trafiłam tam przyciągnięta okładką i magią pierwszych zachwytów nad powieścią i nigdy nie chciałabym już opuszczać tego świata. Co mnie tak urzekło?

Wśród fabuły

Kocham romantasy, więc nikogo nie dziwi mój zachwyt nad tym gatunkiem. Z miłością jest jednak tak, że często sprawia, że chcemy więcej, a więc i trudniej nas zachwycić. Więź miała wysoko postawioną poprzeczkę. Lekkie pióro, szczegółowo wykreowany świat, którego działanie poznajemy niespiesznie przez całą powieść. Całość pochłania bez reszty, a więź, jaka tworzy się naturalnie między czytelnikiem a postaciami, fascynuje na wielu płaszczyznach.

Mina nie miała łatwego życia, a jedno wydarzenie z dzieciństwa naznaczyło nie tylko jej dłonie, ale i wspomnienia, które wypełniają jej umysł i nie pozwalają zapomnieć. Dziewczyna ukrywa się w swojej pracowni, zaklina zioła i przedmioty, a przede wszystkim stara nie rzucać się w oczy. Wszak w świecie gdzie magia jest równie niebezpieczna co ludzie, najcenniejszym orężem jest spokój. Gdy chaos wdziera się do jej pracowni nic już nie będzie takie samo. Czy uda jej się zaufać więzi i temu, co się z nią wiążę?

Wśród bohaterów

Anna Lester nie tylko oczarowała nas światem, ale i kreacją postaci. Jej bohaterowie są wielowymiarowi i mają głębie. Popełniają błędy, odczuwają strach i niepewność. Ich powolna przemiana nie jest przypadkowa. Idealnie komponuje się z każdym plot twistem i dynamiką wydarzeń. Przyznać trzeba, że dzieje się tu sporo a różnorodność postaci pochłania bez reszty. Nie z każdym było mi po drodze, a i zdanie zdarzało mi się zmienić. Tylko ciiii, kto nie popełnia błędów tak? Główni bohaterowie, postaci drugoplanowe, każdy ma swój moment i charakter. Dzięki temu przygoda z nimi jest płynna i nie da się ich zapomnieć na długo po lekturze.

Wśród wrażeń

Więź ma magię, która nie jest oczywista i czarno-biała. Smoki, które stanowią fundament opowieści. Zioła, które niczym niepozorne iskierki rozpalają fabułę i umysł czytelnika. Nietuzinkowe postaci, których losy śledzi się z zapartym tchem. Fabuła płynie niespiesznie, zaufanie budujemy powoli, a uczucie nie pojawia się znikąd. Tu każdy element układanki niespiesznie rozbudowuje świat, uzależnia czytelnika i zostawia go w niemym osłupieniu, gdy nadchodzi odpowiedni czas.

Podsumowanie

Powieść Anny Lester powinna mieć szerokie grono odbiorców kochających magię, miłość, smoki i naturę, która niepozornie kradnie serce i umysł. Lekkie pióro zabiera nas w podróż, z której nie chce się wracać. Ja sama chyba wciąż tkwię w smoczych komnatach i wpatruje się w morskie fale. Przyjemne romantasy podszyte przygodą, poszukiwaniami prawdy o sobie i budowaniem zaufania. Pełna magii, miłości i smoków (choć tu wciąż liczę, że będzie ich jeszcze więcej). Czuje, że to dopiero przedsmak tego, co czai się w tym świecie i chce więcej.

Nie każda więź jest widoczna. Nie każda daje się zerwać. Ale niektóre potrafią odmienić cały świat. I właśnie o takich więziach najtrudniej zapomnieć.